Dit weekend ga ik naar Stockholm. Waarom leg ik uit aan de hand van een Strook met iets wat ik heb getekend, gelezen en geluisterd.

Tekenen

Enkele weken geleden was ik bij de tentoonstelling MAAK! in Museum Arnhem, met alleen maar werk van vrijetijdskunstenaars. Er viel wat op. Veel van de mooiste werken kwamen van zieke mensen, en verwezen vaak ook naar hun ziekte.

In de nieuwsbrief van jurylid Yuki Kho, een van de juryleden, las ik een deel van de woorden waarmee ze de tentoonstelling opende.

Veel van de kunst die u vanavond hier ziet, is gemaakt omdat het niet anders kon. Omdat stilstaan onvermijdelijk was. Door ziekte, door verlies of juist door geboorte. Momenten waarop deelnemen aan de ratrace geen optie was.

Dat er op zulke momenten behoefte ontstaat om schoonheid te scheppen, stemt onwijs hoopvol.

Die woorden klinken herkenbaar. Van een druk leven vol ambities werd ik teruggeworpen op een klein leven vol beperkingen. Ondanks dat is er mijn illustratiewerk, maar ook schrijfwerk zoals deze nieuwsbrief, iets wat er uit moet.

Lezen

Drie jaar geleden las ik Herstelwerkzaamheden. Philippine Putman Cramer en Lidewey van Noord werden geconfronteerd met ernstige en chronische ziekte - door een hersenbloeding en long-covid. Samen schreven ze een prachtig boek over hoe dat is, ziek zijn en je weg vinden.

Over onzichtbaar ziek zijn. Hoe bij elke handeling nagedacht moet worden over de mogelijke consequenties voor de rest van de dag, of weken. Hoe niet alleen jij, maar ook je partner, en je familie, iets kwijtraakt. Dat ziek zijn, vaak over weer beter worden gaat. Maar wat als je dat nooit meer wordt?

In het boek schrijven ze over het parallelle universum van chronisch zieken, waar je je behoorlijk alleen kunt voelen. Philippine en ik kwamen in contact en raakten bevriend. Dat anderen hetzelfde meemaken is niet fijn, maar wel minder alleen.1

Dat zette mij ook aan het denken. Ik voel altijd een terughoudendheid om over ziekte te schrijven. Tegelijkertijd heb ik ontzettend veel aan de boeken, blogs en posts van diegene die wél durven delen.

Jaarlijks is er een grote Europese conferentie over leven na stroke, waar onderzoekers, artsen en ervaringsdeskundigen samenkomen. Aankomende week mag ik daar, in Stockholm, vertellen over mijn eigen herstelwerkzaamheden. Elke week iets tekenen, lezen, luisteren én daar een Strook over schrijven, is daar een onderdeel van. Bedankt voor het meelezen.

Luisteren

Kevin Morby schreef al die jaren mijn soundtrack. Gelukkig blijft hij die soundtrack uitbreiden, zoals zijn nieuwe fijne nummer Javelin.

Tot een volgende Strook!