Dankzij ’s favoriete Nederlandstalige Substacks, heb ik er plots veel lezers bij. Welkom! Ik kan niet beloven dat ik zijn mooie woorden waar maak. Elke week deel ik iets wat ik heb getekend, gelezen en geluisterd.

Tekenen

Sinds december teken ik elke avond mijn dag.

Ik hou van dit soort rituelen. Ze geven structuur en zorgen ervoor dat je aandacht aan de juiste zaken besteedt. Eerder schreef ik al over de wekelijkse tekening die ik in het eerste schooljaar van mijn kinderen maakte. Elke maandochtend lag die klaar.

De afgelopen maanden leg ik ook elke zaterdagavond een creatief taakje voor mijn kinderen klaar. Zoals een comic template met “Maak een spannend stripverhaal!” erbij. Mijn kinderen doen dit elke zondagochtend vol overgave. En wij kunnen soms een beetje uitslapen. Win-win.

Het vereist af en toe wel wat doorzettingskracht van mijn kant. Zo zat ik vorig weekend om middernacht, na een verjaardag, nog te waterverven om een voorbeeldje te maken voor hun opdracht…

Het is echter ook goed om rituelen te vervangen, zelfs als het goede rituelen zijn. Zo sloot ik jarenlang mijn dag af door in een (digitaal) dagboek te schrijven. Inmiddels staan er 3.500 dagen in mijn Day One app. Dat hield ik vol door hele lage eisen te stellen: ik tikte gewoon feitelijk wat ik gedaan had die dag. Geen mooie zinnen of diepe gedachtes. En als ik een paar dagen mistte, probeerde ik dat nooit in te halen. Ik ging gewoon verder.

Daar ben ik nu dus mee gestopt. In plaats daarvan sluit ik elke dag af met een tekening over die dag. Dat is niet vol te houden, daarom maak ik ook hier een afspraak met mezelf: het mag maximaal 2 minuten duren. 2 minuten heb ik bijna altijd. Ik moet daardoor razendsnel tekenen en alles loslaten wat mij normaal bij tekenen behoorlijk remt: details en perfectionisme.

Door elke dag te tekenen1 voelt het plots nooit meer alsof ik ‘niet genoeg teken’. Ook andere tekeningen lijken daardoor makkelijker uit mijn handen te komen. Zoals een nieuwe stipjestekening, maar die deel ik een andere week!

Lezen

Mijn dagelijkse tekening zorgt ook voor iets fysieks. Een schetsboek vol met alledaagse momenten. Vrolijke, kleine, of verdrietige momenten. Het is na 50 dagen al leuk om doorheen te bladeren.

Make Something Heavy schrijft Anu Atluru. Volgens creëren we meer dan ooit, maar weegt het niks. In de fysieke wereld geven we om gewicht. Een massief eiken tafel, een mooi gebonden boek. Maar online vergeten we dit vaak.

Social media is vooral een machine geworden voor lichte dingen. Het draait op snelheid, scrollen, screenshots of zelfs slop. Tweets, memes, reels, ze dragen bij aan cultuur, maar zelden aan onszelf. Hoeveel je er ook opstapelt, het blijven volgens Anu sneeuwvlokjes. Soms mooi, maar vaak al weg voor ze de grond raken.

“It’s not that most people can’t make heavy things. It’s that they don’t notice they aren’t. Lightness has its virtues—it pulls us in, subtly, innocently, whispering, ‘Just do things.’ The machine rewards movement, so we keep going, collecting badges. One day, we look up and realize we’ve been running in place.”

Heavy staat niet voor groot, maar voor gewicht. Het gevoel dat je iets blijvends en betekenisvols hebt gemaakt.

Mijn tekenwerk is ongetwijfeld ook te genereren met AI, maar het is niet het eindresultaat wat anderen, en vooral ikzelf, waarderen. Dat ik 30 uur met aandacht aan een illustratie gewerkt hebt maakt het betekenisvol. En ondanks dat ik niet erg productief ben, stapelt het langzaam op tot een collectie, iets dat voor mij heavy voelt. Wat is dat voor jou?

Lees het hele essay: Make Something Heavy.2

Luisteren

Wie is Zach Bryan? Waarom staan artiesten als MJ Lenderman, Ben Howard, Alabama Shakes en Kings of Leon eigenlijk in zíj́n voorprogramma? Oh, even gemist. Country artiest Zach Bryan blijkt een van de grootste artiesten van dit moment te zijn, die met gemak stadions vult.

Ik heb mij overgegeven aan alle country cliches zoals driving to California en going to the liquor store, en inmiddels ook zijn nieuwe album regelmatig aan.

Tot volgende week!